نهج حیات|چرا دشمن بعد از ترک مخاصمه خطرناک تر است؟
عطر حرم: دشمن بعد از ترک مخاصمه برای تضعیفِ روحیه و انشقاق درونی و نیز پیروزی درجنگ روایتها اقدام می کند.
به گزارش پایگاه فکر و فرهنگ مبلغ، «پذیرش آتش بس، باآنکه بعنوان یک تاکتیک یا راهبرد در مقاطع خاص برای تجدید قوا و تغییر موازنه به کار می آید، اما هیچ گاه به معنای پایانِ صحنه ی نبرد نیست. در پذیرش آتش بس، زمان سنجی و حفظ مؤلفه ی «عزت و اقتدار»، خط قرمزِ تصمیم گیری است؛ چونکه هرگونه شتاب زدگی یا سوءبرداشت، می تواند پیام “انفعال یا ضعف” را به دشمن و رسانه های آنان مخابره کرده و جبهه ی روانیِ نبرد را مقابل ما تغییر دهد و آنان را در جنگ روایتها پیروز کند.
بنابر روایت تسنیم، در همین جهت، لزوم مراقبت بعد از آتش بس، کمتر از خودِ نبرد نیست. این اصلِ راهبردی، در کلامِ نورانیِ امیرالمؤمنین علی بن ابی طالب مقابل السلام نیز به وضوح مورد تاکید قرار گرفته است. ایشان بلا فاصله بعد از سفارش به پذیرش صلح، هشدار مهمی را مطرح می کنند:
«وَ لَکِنِ الْحَذَرَ کُلَّ الْحَذَرِ مِنْ عَدُوِّکَ بَعْدَ صُلْحِهِ»؛ یعنی بعد از مصالحه، کاملا برحذر باش از دشمنت بعد از صلح او.» این حدیث شریف، ضمن تأییدِ امکانِ پذیرشِ صلح، بر خطرِ «کاهشِ هوشیاری» بعد از آن انگشت می گذارد. «الْحَذَرَ کُلَّ الْحَذَرِ» (کاملاً، کاملا برحذر باش) نشان دهنده ی اوجِ احتیاط و هشداری است که نباید نادیده گرفته شود. دشمن، حتی بعد از برقراری صلح، بازهم دشمن است و ممکنست از این فرصت برای فتنه انگیزی، تجدید قوا، یا یافتنِ نقطه ضعفی جدید سوءاستفاده کند.
بنابراین، بعد از برقراری آتش بس، جبهه ی خودی باید بر سه محور اصلی متمرکز بماند که این محورها همگی ذیلِ این هشدارِ علوی قرار می گیرند:
1. پیش گیری از غافلگیری (تداوم رصد و آمادگی): همانطور که مولا امیر مؤمنان هشدار می دهند، دشمن بعد از صلح نیز پتانسیلِ فریب و ضربه زدن را دارد. حفظ اشرافِ اطلاعاتی، رصدِ دائمیِ تحرکاتِ دشمن، و آمادگیِ رزمی در سطحی اطمینان بخش، الزامی است تا هرگونه نقضِ عهد یا کوشش برای فتنه انگیزی، قبل از وقوع یا در نطفه خنثی شود.
2. مدیریت نبرد روایتها با رویکردِ عزت مندانه: دشمن اساسا بعد از آتش بس برای تضعیفِ روحیه و انشقاق درونی برنامه دارد. تبیینِ منطقِ پذیرشِ صلح، با تاکید بر حفظِ عزت و اقتدار (همان طور که در شروع تحلیل گفته شد)، و رسوا کردنِ فتنه انگیزی هایِ احتمالیِ دشمن، بخشی از این مراقبتِ راهبردی است. باید روایتِ «پیروزمندانه» یا «عزت مندانه» از وضعیت را حفظ کرد.
3. بازسازی و انسجام درونی به عنوانِ پایه ی اقتدار: فرصتِ آتش بس، باید به بهترین شکل برای تقویتِ پایه هایِ درونیِ جبهه به کار گرفته شود. ترمیمِ لطمه ها، تقویتِ معنوی و روحیِ نیروها و رفعِ نواقص، ضمنِ آنکه توانِ دفاعی و تهاجمیِ ما را بیشتر می کند، اقتدارِ ما را در برابرِ هرگونه بدعهدیِ دشمن نیز تضمین می نماید. این بازسازی، خود نوعی «حذر» از ضعف هایِ احتمالیِ آتی است.
پس آتش بس، پایانِ احتیاط نیست، بلکه آغازِ مرحله ای دقیق تر و پیچیده تر از هوشیاری است. نباید فریبِ ظاهرِ صلح را خورد. آتش بس نباید به «توقفِ اندیشه ی مبارزه» بینجامد؛ بلکه باید به «تغییرِ نوعِ مبارزه» منجر شود. هوشیاریِ در این دوران، تعیین کننده ی این است که آیا آتش بس، «پلکانی برای پیروزی» خواهد بود یا «مقدمه ای برای شکست».
به اجمال، در پذیرش آتش بس، زمان سنجی و حفظ مؤلفه ی عزت و اقتدار، خط قرمزِ تصمیم گیری است؛ چراکه هرگونه شتاب زدگی یا سوءبرداشت، می تواند پیام “انفعال یا ضعف” را به دشمن و رسانه های آنان مخابره کرده و جبهه ی روانیِ نبرد را مقابل ما تغییر دهد و آنان را در جنگ روایتها پیروز کند. ایشان بلا فاصله پس از سفارش به پذیرش صلح، هشدار مهمی را مطرح می کنند: وَ لَکِنِ الْحَذَرَ کُلَّ الْحَذَرِ مِنْ عَدُوِّکَ بَعْدَ صُلْحِهِ ؛ یعنی پس از مصالحه، کاملا برحذر باش از دشمنت پس از صلح او.
منبع: atreharam.ir
این مطلب را می پسندید؟
(1)
(0)
تازه ترین مطالب مرتبط
نظرات بینندگان عطرحرم در مورد این مطلب